Sözü edilen “Hasta Hakları Yönetmeliği Taslağı” genel olarak son derece eski bir dille kaleme alınmıştır. "müdahale", " hal", "iştirak eden", "teminat", "riayet etmek", "müsaade edilen", "ihtiva etmek", "faydalanma", "usül ve şartlar", "prensip".... gibi sözcüklerin, daha akıcı ve anlaşılır bir anlatıma ulaşmak için "girişim", "durum", "katılan", " güvence", "uymak", "izin verilen", "içermek/kapsamak", "yararlanma", "yöntem ve koşullar", "ilke" ... gibi sözcüklerle değiştirilerek yeniden yazılması gerekli görünmektedir.

Söz konusu yönetmelik taslağı ile Sağlık Bakanlığı’ nın aynı zamanda işvereni de olduğu meslek üyelerinin, örneğin hekimlerin  “denetçisi” konumuna geldiğini söylemek mümkündür. Bu durumun, genel olarak meslek odalarının ve özelde de Türk Tabibleri Birliği´nin etkinliğini azaltıcı bir biçimde algılanabilir.

Taslakta yer alan kimi ifadelerin hekimlik ve tıp kurumunun kendi geleneğinde zaten var olduğu düşüncesiyle,  gereksiz birer ayrıntı olduğu söylenebilir. Söz gelimi 39. Maddede yer alan “Sağlık hizmetlerinde görev alan bütün personel, hastalara, yakınlarına ve ziyaretçilere güleryüzlü, nazik ve şefkatli davranmak mecburiyetindedirler” ifadesinde olduğu gibi; böyle davranış biçimlerinin bir yönetmelik hükmü olmasına gerek yoktur. 38. Maddede yer verilen “din görevlisi çağırma” işinin hastanelerce yerine getirilen bir görev olması uygun değildir. Bu durum tıbbın kurum olarak binlerce yıldır sergilemekte olduğu laik işleve gölge düşürebilecek, uygulamada sorun yaratacak gibi görünmektedir.
 
Hasta Hakları Yönetmeliği günümüz hekim - hasta ya da sağlık kurumu - hasta ilişkisinin hemen her yönüyle ilgili birtakım belirlemeler ve sınırlılıklar getirmeyi, hemen hiçbir konuyu dışarıda bırakmamayı hedeflemiş bir taslak olarak görünmektedir. Bu nedenle, aynı metin içerisinde hem ötanazi (m.13), hem organ ve doku aktarımları (m.29), hem de gebeliğin sonlandırılması(m.30) bir arada yer alabilmiştir.

Hastaların bilgilendirilmelerinin  ve onlardan onam(rıza) alınmasının bu taslakta oldukça merkezi bir konumda bulunması yerindedir. Ancak bu konuda çeşitli çelişkilerin bulunduğuna da dikkat çekmek gerekli görünmektedir. Bunlardan birisi “hastanın bilgilendirilme hakkına belirgin bir kısıtlamanın”  yönetmelik hükmü olarak getirilmiş olması ( bkz. m. 19, ikinci paragraf ), bir başkası da “bir konuda verilmiş onamın(rızanın) ancak ona ilişkin öteki konuların da hastaya anblatılması durumunda geniş bir kapsamı olacağına yönelik” bir çağdaş bilgilendirilme hakkı tanımının göz ardı edilmesidir (m.31).

Söz konusu taslağın sekizinci bölümünde memurlar ve kamu görevlileri hakkında yaptırımların dile getirildiği 46. Maddeye “etik bilirkişilik” gibi bir kavramın eklenmesi önerilebilir.

Sonuç olarak; Hasta Hakları Yönetmeliği Taslağı’ nın Sağlık Bakanlığı’nca hazırlanmış olmasını son derece olumlu bir girişim olarak değerlendirmekle birlikte, öncelikle dilinin sergilediği görünüm açısından akıcı ve anlaşılabilir bir metin olmadığı, bu durumun mutlaka düzeltilmesi gerektiği yönündeki kanımızı bildirmek isteriz. Ayrıca öteki eleştirel ayrıntıların ise daha sistemli bir biçimde tek tek ele alınmasının gerektiği kanısındayız. Bunun yanısıra çocuklar, akıl hastaları, tutuklu ve gözaltında bulunanlar gibi özel grupların hastalıkları durumunda, haklarının yaşama geçirilmesi konusunda da, Yönetmeliğin özel düzenlemelerinin bulunması gerekli görünmektedir.